sanırım olay bundan ibaret.
aslında yazıya başlarken aklımda hiç bi düşünce yok. ne bi eskiz var ne bir başlama metni. sadece yazıyorum işte...
hayatım çok zor triplerine falan girmeyi sevmiyorum, hayatım bir çoğuna göre çok kolay çünkü. elimde olmayan şeyler için üzülecek bi insan da olmadığım için sanırım her şey rayında gibi görünüyor. ama bir eksiklik var. dün gece yatak odasında yattım. kocaman yatağın içinde tek başıma evet. düşününce; yalnız yaşamaktan falan değil de, yalnız ölmekten korkuyorum sanırım. aslında neden korktuğumu da bilmiyor olabilirim. bu güne kadar hiç bir şeyi kendim icin yapmadım sanırım. hep başkalarını düşünerek hareket ettim. attığım adımda ya sen vardın, ya da diğeri. hatta belki de yatak odasında yatarken aklıma gelen tek şey de sendin, ya da diğeri. her neyse. sanırım beni benden baska anlayan bir insan yok... ve sanırım artık insan olmayabilirim bile!